Η εικόνα του Έλληνα πρωθυπουργού κατά τη διάρκεια της τελευταίας Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες ήταν ενός καλοντυμένου και άνετου μέσα στο κοστούμι του ανθρώπου. Τηλεφώνησα αμέσως σε έμπειρο συντάκτη που καλύπτει το ρεπορτάζ Μαξίμου και τον ρώτησα εάν ο Αλέξης Τσίπρας έχει ενδυματολόγο.”Ναι, υπάρχει μια κυρία που ασχολείται με την εμφάνιση. Δε γνωρίζω το όνομά της” μου απάντησε με γνώση λόγου. “Αυτή τον συνεβούλευσε να βάζει pochette;” συνέχισα την ανάκριση.”Round square pocket το λένε, αγαπητέ”.
Είτε κανείς προτιμά την αγγλική εκδοχή, είτε τη γαλλική, εάν θέλουμε να είμεθα δίκαιοι, πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο πρώτος διδάξας την pochette στη νέα κυβέρνηση της Αριστεράς είναι ο υπουργός Εργασίας, Γιώργος Κατρούγκαλος, “αυτός ο πεπεισμένος κομμουνιστής, που φοράει γραβάτα και μεταξωτό μαντιλάκι”, όπως σχολιάζει η γαλλική ιστοσελίδα “Challenges” Είναι αλήθεια ότι η Γαλλίδα δημοσιογράφος που συνάντησε στο Παρίσι τον Ιούνιο τον τότε υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης είχε μια δυσκολία να συνδέσει την ιδεολογία του υπούργού της Αριστεράς με τα λουσάτα αξεσουάρ του συνομιλητή της. Όπως και είναι αλήθεια ότι ο εν λόγω κύριος έχει μια διγλωσσία στο συγκεκριμένο θέμα. Στην τηλεόραση το πέτο του είναι μονίμως στολισμένο, αλλά στη συνάντησή του με τις απολυμένες καθαρίστριες ήταν ερμητικώς άδειο. Στο ίδιο μήκος κύματος διγλωσσίας, ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ έχει μεν πάρει διαζύγιο από τη γραβάτα, αλλά για ένα αδιευκρίνιστο λόγο φορά, στις επίσημες τουλάχιστον εμφανίσεις του (Σύνοδοι Κορυφής, ορκωμοσίες, ντιμπέιτ), pochette.
Tι είναι η pochette; Kαλή ερώτηση. Δε χρειάζεται να είναι κανείς απόφοιτος της γαλλικής φιλολογίας για να γνωρίζει ότι πρόκειται για ένα μαντίλι που κοσμεί την αριστερή άνω τσέπη (poche) του σακακιού. Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, παρατηρούμε ότι το διακοσμητικό μαντίλι στο πέτο έκανε δειλά την εμφάνισή του στις αρχές του 20ού αιώνος, για να επικρατήσει θεαματικώς στις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Όλα τα εγχειρίδια καλών τρόπων της εποχής ανέγραφαν ευκρινώς ότι ένας κύριος έπρεπε να έχει μαζί του ένα μαντίλι σε περίπτωση που η συνοδός του δακρύσει. Βεβαίως, αυτό ήταν ένα διαφορετικό μαντίλι (υγειονομικού ενδιαφέροντος), που παρέμενε στην τσέπη του παντελονιού. Και τα δύο εξοστρακίστηκαν από την κοινή χρήση τη δεκαετία του ’70, το πρώτο με τη διάδοση του pret a porter και το δεύτερο με την ανακάλυψη του χαρτομάντιλου. Στα δικά μας τώρα. Τι, άραγε, να εμφιλοχώρησε στο μυαλό του Έλληνα πρωθυπουργού και υιοθέτησε, εν έτει 2015, ένα σύμβολο ανδρικής κομψότητας που έχει περιέλθει σε σχετική αχρηστία, τη εξαιρέσει ελαχίστων Άγλλων λόρδων; Τι, άραγε, να θέλει να επικοινωνήσει στο εμβρόντητο εγχώριο και διεθνές ακροατήριό του, επιδεικνύοντας τη square τζεϊμσμποντική, με τέσσερις διπλώσεις, pochette; Μήπως την επαναστατική του διαφοροποίηση από τους ομοιόμορφους, κουστουμαρισμένους συναδέλφους του; Μήπως, τέλος, τη σταδιακή του ενσωμάτωση στον αστικό τρόπο ενδύσεως; Όποια και αν είναι η ερμηνεία που κανείς θα επιλέξει, η εικόνα του κυρίου Τσίπρα έχει βελτιωθεί τα μάλα στο διάβα των αλλεπάληλων εκλογικών αναμετρήσεων και αξίζουν συγχαρητηρίων, τόσο ο ράφτης του όσο και η ενδυματολόγος του, για να μη λησμονήσουμε τη σύζυγό του Περιστέρα, η οποία ασφαλώς θα έδωσε την τελική έγκριση. Από την άλλη, κάποιος πρέπει να μιλήσει στον κύριο Κατρούγκαλο για το σύνδρομο του τζιτζιφιογκισμού.
Από τη στήλη “Αυτόπτης Μάρτυς” του Χρήστου Ζαμπούνη στην εφημερίδα Παραπολιτικά.
